Borstbollen

Het is winter en koud en donker. En buiten hoor ik 'tsjup tsjup tsjup' de sneeuw die wegdruppelt. Maar ik zit gezellig bij de kachel met een breiwerkje en een snoep in mijn mond. Een zelfgemaakte snoep, want in de winter wil ik mijn huis niet uitkomen en probeer ik dus zoveel mogelijk zelfvoorzienig te zijn.

Zelfgemaakte snoep bestaat uit:  

1 kop suiker, 1/2 kop water, 1 eetlepel honing ,1 eetlepel citroensap, 1/2 theelepel gemalen gember, 1/2 theelepel tijm,1/4 theelepel gemalen kruidnagel: doe alles in een kookpot en zet het vuur eronder. Laat het 15minuten zacht pruttelen terwijl je af en toe roert. Als het dik en stroperig is geworden probeer je met een lepel snoepjes te druppelen op een bakplaat. Laat ze afkoelen en bestrooi met bloemsuiker zodat ze niet aan elkaar kleven. Heerlijk! En nu MOET ik verder gaan cocoonen! 

 

 

 

 

 

 

 

Broodzak

Dit moet één van de eenvoudigste naaiwerkjes ooit zijn: een broodzak uit een oversized keukenhanddoek: Ik vouwde de keukenhanddoek dubbel – stikte de onder-en zijkant dicht -stikte een tunnel bovenaan en reeg er een koord door. Klaar.  Ik was van plan om met kruisjessteek er in't groot "BROOD" op te borduren, maar deed het uiteindelijk rap-rap met de naaimachine (zelden heb ik zo lelijk geschreven).  tipje: Als je van plan bent om mij na te doen, zet dan de letters onderaan, want als de zak ophangt kan je het niet meer lezen. 

En ons brood, dat is zo heerlijk lekker. Vraag maar aan al wie hier al mee is blijven eten. Vraag maar aan mijn zonen en dochters die brood verkiezen boven een warme maaltijd.  Sinds een heel aantal jaren bak ik zelf brood met meel van onze eigen akker. Aanvankelijk met een broodmachine (zoiets dat mengt, wacht en bakt terwijl het veel energie zuipt en je een sponzen brood schenkt). Toen die het begaf omdat ik twee broden per dag nodig had, deed ik het deeg met de keukenrobot en bakte in de oven. Maar toen die ook finaal de geest gaf, moest ik met mijn blote pollen aan de slag. En weet je wat: ik vind dat leuk! Niets beters om 's avonds de dag in mijn hoofd te overlopen terwijl mijn handen het werk doen.  Ik kneed en trek en doe mijn fitness in de keuken. Aaaahh, dat moet zoals hardlopen zijn, ik krijg daar een kick van. (euh, ik weet eigenlijk niet waarover ik praat, ik heb nog nooit hardgelopen..)  En soms zitten er nog stukjes stro in het meel. Die gaan gewoon mee in het brood: vezels zijn goed voor de vertering!

 

Sintenspeculoos

Sinds een aantal jaren staat er deze grote houten sinterklaasblok op mijn kast. Speculoos maken stond nog niet op mijn prioriteitenlijstje en dus bleef de houtblok louter decoratief. Sinds een tijdje – omwille van ecologische redenen (minder verpakkingen) en gezondheidsredenen (minder koeken in huis halen) – bak ik één keer per week zelf een 'snoeperij'.  De kinderen staan dan aan mijn keukenschort te trekken om mee te helpen.  Deze keer was het vooral Inez die haar helpende handjes aanbood met haar lievelingsboek "Het grote sinterklaasboek" opengeslagen op het hoofdstuk 'het schriftje van Piet Kok'. Ik nam het recept van dit kinderboek gewoon over, maar ipv een potje "speculooskruiden" te kopen, ging ik op zoek naar de juiste samenstelling van die kruidenmengeling. Ik zocht in mijn kookboeken en op internet, vroeg raad op facebook en vond mijn ideale kruidenmix.  Ik deel het graag met u, want het is overheerlijk.

nodig:

500g zelfrijzend bakmeel
250g margarine
350g bruine suiker
1 ei
2 eetlepels water
2 eetlepels speculooskruiden en die maak ik zo:

 

3 koffielepels gemalen kaneel
8 kruidnageltjes
1/2 koffielepel witte peper
1/2 koffielepel kardemonbolletjes
1/2 koffielepel gemberpoeder
klein beetje anijspoeder
(alles fijnmaken in de vijzel en deze hoeveelheid is precies goed voor 500g bloem)

 Gewoon alles bij elkaar mengen en kneden. Als je met de blote handen kneed, moet je het deeg even laten rusten in de frigo, omdat de warmte van je handen de boter wat doet smelten. Als je het met de keukenrobot doet, kan je het onmiddellijk in de vorm leggen.

Bestrooi de houten vorm met wat bloem en boetseer het deeg erin. Dat mag in kleine stukjes, de kinderen vinden dit een heerlijk werkje. Het overtollige deeg snij je met een ijzerdraad eraf. Om het deeg uit de houten vorm te halen leg je een bakplaat (met bakpapier!) op de vorm en draai het geheel om zodat het deeg uit de vorm valt.

Heb je geen houten speculoosvorm, dan maak je gewoon bolletjes deeg die je wat platduwt op de bakplaat. Met koekjesvormen werken is moeilijk omdat het een erg plakkerig deeg is.

Bakken in een voorverwarmde oven op 180°, ongeveer 10-12min. Hoe langer je bakt, hoe krokanter het wordt. Ze zijn zacht als ze uit de oven komen, maar ze worden harder als ze afkoelen. Ze worden ook lekkerder na een paar dagen, maar dat gebeurt hier helaas niet dikwijls…

 

“Toet”

De winter en de koude komen eraan. 't Is tijd om een vetlaag te kweken om warm te blijven: daarom schenk ik u vandaag dit recept voor "toet", een taart naar recept van "pieke" (de grootmoeder die hier in de boerderij woonde).

Het is een recept met dierenvet of reuzel in verwerkt, serveer dit dus niet aan een vegetariër. Hoewel we zelf deeltijds vegetarisch eten, kunnen we toch echt moeilijk van deze taart afblijven. Echt. Te. Lekker.

Het recept is ook enkel in grote hoeveelheden te verkrijgen, zoals in: 4 taarten tegelijk!

nodig:

1kg bloem

375 bloemsuiker

250g boter en 250g reuzel

5 eieren

1 tl bakpoeder

1,5 pakje verse gist

1 pot abrikozencorin (dat is een soort puree van gedroogde abrikozen)

4 taartvormen van 20-22cm

 

kneden:

Kneed alle ingrediënten met de blote handen. Laat het deeg eventueel een nacht afgedekt rusten (maar ik heb het stiekem ook zonder laten rusten gedaan en dat gaat ook)

porties verdelen:

Verdeel het deeg in 4 porties voor 4 taarten.

Elke portie verdeel je nog eens: 2/3 voor de vorm en 1/3 voor het deksel.

Rol het deeg uit en bekleed de taartvormen, laat de overschot van het deeg over de rand hangen. Verdeel de abrikozencorin over de 4 taarten. Rol het deeg voor de deksels uit en plak de taarten dicht door de overhangende randen op het deksel vast te plakken (door het een klein beetje nat te maken blijft het kleven) (indien het deeg breekt bij het uitrollen, zet het dan 15min in de koelkast)

bakken:

30 minuten op 190° (voorverwarmde oven)

smullen

De taart is overheerlijk als ze pas uit de oven komt, maar smaakt evengoed als ze al een paar dagen oud is. Blijf gerust heel de week snoepen of nodig veel familie en vrienden uit.

De smaakloze courgette en de chocoladetaart.

Ik ben niet het soort keukenmeisje dat graag nieuwe recepten uitprobeer, mijn kookkunsten zijn heel basic. Maar soms ben ik genoodzaakt om zelf een recept in elkaar te knutselen. Ik heb een versleten kookschriftje waarin ik uitgeknipte en gepikte receptjes plak of schrijf. Ik heb ook een hele stapel echte kookboeken waar ik bij voorkeur 's avonds in blader en fantaseer over wat ik de volgende dag ga koken. Maar als ik 's anderendaags boodschappen doe, vergeet ik een lijstje mee te nemen, en koop ik meestal een aantal porties groenten waarvan ik denk: "Ok, dat zal wel bij elkaar smaken". Thuisgekomen sla ik dan mijn kookboek open – daar waar de post-it plakt – en dan blijkt dat ik de helft van de nodige ingrediënten niet in huis heb (gehaald). En dan wordt het dus 'knutselen'.
Afgelopen weken ben ik zelfs amper moeten gaan boodschappen, maar viste ik groenten uit mijn hofke. Want sinds deze zomer heb ik dagelijks een overdaad aan verse groenten die ik dan moet samenklutsen tot een gerecht. (Willen jullie trouwens ook eens mijn groentenhofke zien misschien? Die is erg schattig hoor!)
Deze week uit de tuin: een overdosis courgettes. Ik ben zelf niet zo een fan van courgette. Maar tja, dat groeit zo gemakkelijk he? (En wat een geluk dat slechts één van de drie courgetteplantjes de overdadige regenbuien en slakkenvraat overleefde).

– kind: Wat eten we vandaag?
– ik: iets uit de tuin
– kind: iets vies?
– ik: neen, iets lekker: courgette!
– kind: ik lust dat niet!
(dit gesprek x 6 want ik heb 5 kinderen én een man die ook geen fan zijn van courgettes.) Probeer dan maar eens overtuigd te klinken!?!

Ik sta uren in de keuken, ik schil, kook, kruid, zweet, bak het gerecht. Aan tafel wordt de ovenschotel gedissecteerd: de bovenste laag kaas- en sauslaag wordt eraf geschraapt, het vlees en de aardappelen worden eronderuit gepeuterd en de maaltijd eindigt met 6 leeggelikte borden ("Mmm, zo lekker mama") en 1 bord vol slappe courgetteschijfjes ("Jij houdt toch van courgettes he, mama?")
Dit weekend zei ik dus HALT aan de ovenschotels, couscous en soep van courgettes. Ik ging voor iets nieuws: de courgette-chocolade-taart!
Het principe in mijn hoofd was eenvoudig. Ik had in mijn oud kookschriftje een recept voor pompoen-chocoladetaart overgepend van een vriendin. Een echt hele lekkere smeuïge taart met een krokant chocoladelaagje bovenop. Pompoen, dat is in mijn mond een net zo een smaakloze groente als courgette. Dat smaakt alleen maar naar de andere ingrediënten of kruiden die je erbij mengt. Pompoen vervangen door courgette dus:

nodig:

-400g courgette (of pompoen dus)

– 2 eieren

-suiker

-4 eetlepels bloem

– 2,5dl gecondenseerde melk

– 1 pak uitgerold bladerdeeg

– chocolade

-2 eetlepels melk

 

Zo doe je het:

Schil en snij de courgette in stukken, kook gaar, laat de courgette wat uitlekken. Pureer de groente in een roerzeef of zoals ik met de mixer. Klop de eieren en suiker stevig op, voeg de gepureerde groente, de bloem en gecondenseerde melk toe. Leg het bladerdeeg in een taartvorm en giet het mengsel erin. Bak de taart 30-45min in een voorverwarmde oven van 180°. Laat de chocolade met de melk au bain-marie smelten. Haal de taart uit de oven en giet de chocolade over de taart. De taart moet eerst afkoelen en opstijven in de koelkast alvoor je kan snoepen:

Vanmorgen vroeg probeerde ik een eerste stukje: 't was lekker, echt lekker!

Toen ik thuiskwam na het werk was er nog steeds alleen dat ene stuk uit de taart gesneden. Mijn kinderen en man houden voorzekerst niet van zwarte chocolade…

Laatste schooldag

De avond voor de laatste schooldag deed ik van "strever"… De oven bakte op volle toeren: 2 broden (dat is de gewone portie van elke avond), 3 chocoladecakes (omdat Aster jarig is in de vakantie en haar verjaardag toch ook in de klas wil vieren), en 4 zakken vol koekjes (voor elke juf en meester eentje). En dan heb ik nog geluk dat juffenkado's in het middelbaar niet meer moeten…

De koekjes werden verpakt in een zakje van toile-cirée, dat nadien als boterhamzakje kan gebruikt worden. Tot het midden van de nacht ben ik met heel die voorbereidingen bezig geweest. Het plan was nochtans om de kinderen zélf de koekjes voor hun juf en meester te laten maken, en de zakjes waren oorspronkelijk een simpel en snel idee in mijn hoofd. Maar een piknik in de speeltuin, een lange fietstocht, oudercontacten met goeie rapporten (!!!), en afscheidsfeestjes op de muzieklessen gooiden roet in mijn programmatie van woensdagnamiddag. En ook: toile-cirée…dat is niet plezant om mee te werken.

En zo ben ik dan op het einde van het schooljaar een strever, al was het mijn plan geweest om mij er vlug vanaf te maken…

Confituurpothoedjes..euh, poppendeksels..

 

Kado 6: confituurpotjes: "Om mij confituur te leren maken". Wacht, dat klinkt niet als een opdracht, dat klinkt een beetje als chantage..

Mijn schoonmama ("oma") maakt wekelijks rodebessenconfituur. Ze doet dat ouderwets met suiker en pectine en juiste temperatuur en schuim afschrapen en weetikwatnogallemaal. Enfin, ik weet eigenlijk niet hoe ze dat doet, ik weet alleen dat dat de enige confituur is die wij nog willen eten en dat we wekelijks 2 grote potten krijgen. Oma bewaart vervolgens alle kadopapier en knipt dan een proper stukje af om het met een rekker of een touwtje vast te knopen rond de glazen potten die al 35 jaar dezelfde zijn. Heerlijk vind ik dat soort recyclage. Maar omdat ik niet altijd weet waarmee ik haar plezier kan doen op Kerstdag (lees: ook haar verjaardag) heb ik dekselhoedjes voor haar confituurpotten gemaakt.

*beeld je eerst een foto in van een popje met een regenhoedje op haar kopje..helaas heb ik daar geen foto van, maar ge kunt het u wel voor de ogen halen, toch?*

En oh, ik ben niet alleen attent, ik ben ook nog slim. Want wij zetten deze confituurpotten elke ochtend op onze tafel en dus hebben wij ook geniet van de schoon dekseltjes.

 

Morgen een handleiding van dit kleinood?

De keuken.

Het is nog niet helemaal afgelopen met kadootjes tonen, morgen weer meer maaksels.  Maaar zal ik u eens op iets heel tofs trakteren? Een rondleiding in mijn keuken bijvoorbeeld, in al zijn rommeligheid:

Ik heb speciaal voor u de vloer gekeerd en de afwas gedaan. Er staat wel nog een kookpot op het aanrecht, maar mijn man is nog niet thuis en ik moet dus straks zijn patatjes opwarmen. De ballonnen van Winand zijn verjaardag (12 december!) hangen er ook nog, maar we waren toch nog in feeststemming. Er staat nog wat andere rommel ook, maar dat is zo in een gezin van 7.

Oh wacht, ik toon u eerst hoe het vroeger was:

Oorspronkelijk was dit een slaapkamer. Die was, op een bed en een kachel na, nogal leeg. Nu is het onze keuken en staat het nogal vol. Twee stukken binnenmuur van de vroegere slaapkamer hebben we uitgebroken, je kan de oorspronkelijke deursteen nog zien liggen. Links en rechts van die steen, waar de 40cm dikke muren dus hebben gestaan, hebben we de vloer verder opgevuld met tegels die we vanonder het fornuis hebben uitgebroken.

De oorspronkelijke vloer van zwarte en rode tegels in een gek zigzagmotief vonden we onder vele lagen balatum terug. Na vele uren schrobben en lijm afkrabben ziet die er nu prachtig uit.  Het is een nogal poreuze vloer die het water opslorpt, maar het voordeel van deze oude tegels is dat je door de krassen en kleurschakeringen het vuil niet ziet liggen. Hehe, nogal handig in een gezin van 7.

Mijn fornuis, de trots van mijn huis. Al voor we de verbouwingen begonnen, had ik al besloten welk fornuis ik wilde hebben. De keuken is de plaats in huis waar iedereen de hele dag rondhangt.  Waar je drie keer per dag samen eet, waar huiswerk aan tafel wordt gemaakt, waar de was wordt opgeplooid, waar samen wordt geknutseld, getekend, stof geknipt en koffie gedronken. Als je dagelijks aan dat fornuis staat, wil je niet denken: “had ik toch maar het fornuis van mijn dromen gekocht”. Dus heb ik het fornuis van mijn dromen gekocht.  Het moest een Boretti zijn.  Het is echt zo een modern handig fornuis, maar met een ouderwetse uitstraling. Het is groot (100cm breed) met 6 gasbranders (nodig in een gezin van 7) en 2 elektrische ovens.

Welja, die ouderwetse uitstraling, dat kan natuurlijk ook door de rest van het keukengerief komen. Dat hangt aan een Ikeastang met haken binnen handbereik. Schep- en soeplepels, vergiet, het omeletpannetje, het appelkroontjespannetje, alles komt uit grootmoeders keuken.  Een nadeeltje van gerief boven het fornuis is dat het mee vettig wordt bij het koken. Maar wij eten gewoon minstens één keer per week een omelet of appelkroontjes en doen daarna de afwas.

De dampkap is ook van het merk Boretti .  Die heb ik in dezelfde kleur heb laten lakken als het fornuis zodat het één geheel lijkt. Handig, zo een platte dampkap, daar kan je wat brol bovenop kwijt, en je recepten die plak je er met een magneet tegenaan.

Links boven het aanrecht hangt een heel oud schoenrekje dat ik in de schuur vond. Ik heb het een grondige poetsbeurt gegeven en toen aan de muur gehangen. Bid met mij dat het nog stevig genoeg is zodat niet al mijn glazen voorraadpotten en kruidenpotjes naar beneden donderen.

De afwasbak is er eentje van Ikea. Ik vind dat zo mooi dat dat randje wat uitsteekt. Bovendien passen de deurknopjes er perfect bij. Die vond ik in een uitverkoopwinkeltje in de buurt. De geruite gordijntjes komen van een rommelmarktje in Frankrijk en waren precies de juiste maat.

Ons vorige huis had een open keuken met vensters tot op de grond. Nu ik 2 vensterbanken heb, profiteer ik daarvan om die vol te stouwen met vanalles. Onnuttige maar mooie dingen zoals de knutselwerkjes van de kinderen. Nuttige dingen die ook mooi zijn, zoals deze koffiebewaarpotten. Mijn vensterbank is eeuwig opgefleurd met nepbloemen, en ik kan van hieruit perfect de kinderen in het oog houden als ze in de tuin aan het spelen zijn, of de valk bespieden die ganser dagen hangt te bidden boven mijn tuin.

Het aanrecht is een eikenhouten werkblad. Geen steen, want daar krijg ik gaatjes van in mijn t-shirten (kijk maar eens hier *klik*klik*)

Op de schouw staan de kookboeken en hangen vier schilderijen van de kinderen omhoog, de schoonste kunst die er is:

Onder de schouw, tja… dat is ook een soort van kunst. Daar komt ooit een soort kastje of rekje, als we ooit in de finale fase van de verbouwing geraken: de afwerking. Daar staat nu een kapotte stoel die dienst doet als stapelkruk voor rommel, boeken, papieren…

Ach, er zijn wel meerdere stoelen die niet helemaal veilig zijn om op te gaan zitten:

En dan is er nog die andere hoek van mijn keuken die u nog niet gezien hebt. De servieskast met glazen schuifdeuren: Glas is handig, want zo hou je het altijd op orde, schuifdeuren zijn handig, want niemand kan ertegenaan botsen als het blijft openstaan.

Ziezo, mijn laptop ligt al klaar op tafel om te bloggen. Toont mij nekeer uw dagdagelijkse rommelige keuken, wie durft?

Keukenschort

Kado nummer 3: een keukenschort en het boek van Dorien Knockaert 'Goed eten' , want we moeten allemaal beginnen na te denken over wat we eten.

Oh en oh, die schort, daar ben ik zelf nu wel een beetje jaloers op, maar gelukkig heb ik er zelf zo eentje. De schort is een patroon van Sew Liberated, de stofjes van bij Bambiblauw.   (met grote dank voor de snelle service!). Zo een vrouwelijk model, de ene kant vrolijk uitbundig, de andere kant effen. Die kleuren van de schort en het boek, dat past gewoon bij elkaar!  mintgroen

Het boek ‘Goed eten’ kan ik jullie allemaal warm aanbevelen. Het is een kookboek dat eigenlijk geen kookboek is. Er staan 50 vegetarische recepten in, maar het is vooral een soort dagboek, een zoektocht naar eerlijk eten. Het ligt bij mij – eerlijk waar, en Dorien kan dat zelf bevestigen – als leesboek op mijn nachtkastje. Al verhuist het ook wel regelmatig naar de keuken. Met Mmmmm, samosa’s als mijn lievelingsgerecht, mmmm!