De avonturen van de familie Merckx

door cartoonist AAaRGh, check (en like!) maar eens de facebookpagina van de familie De Koninck, de fratsen van Jolien en Lena zijn ook grappig. Eigenlijk zijn ze zo grappig dat ik altijd luidop moet lachen met die stripjes. En dat schreef ik ook in een bericht aan de cartoonist. "Ik ben fan, maar mijn kinderen zijn óók grappig!". "Ha ja? vertel eens?" antwoordde hij. En een dag later kreeg ik stripjes van de familie Merckx in de mail! Ik heb er dus nog eentje, die krijgen jullie volgende week te zien. So stay tuned, het wordt hier opnieuw kei-spannend op deze blog!

Het vakantiekookboek van de juf

En toen was het plotseling eind juni en had ik dit jaar nog geen 10 keer geblogd. Maar ik was dit jaar wél op tijd met het organiseren van een tof juffenkado! Al kwam de eindsprint echt op het einde en zijn de kadootjes vanavond pas klaar. Maar ziet, het is morgen toch nog wel een halve dag school, tijd genoeg om een kado'ke af te geven!

Het werd een vakantiekookboek voor de juf met alle lievelingsrecepten van de kinderen. 

Het hele idee van een kookboekje is eigenlijk gepikt van 't Internet: Mme Zsazsa maakte een vriendenboekje, en zij had dat idee op haar beurt gepikt van Vink. Maar omdat één van de juffen graag kookt, werd het hier een kookboekje. Dat vergde wat extra inspanning en medewerking van alle ouders, en extra huiswerk voor de kinderen. Maar ze hebben dat allemaal heel flink en heel stiekem gedaan. 

3 weken geleden deelde ik aan alle kinderen een dubbelgevouwen A4 uit waarop stond: 'Het lievelingsrecept van…'. Ze mochten thuis hun lievelingsgerecht, of een origineel familiegerecht noteren en er een mooie tekening bij maken. Daarna verzamelde ik alle recepten en bundelde alles per klas. Er kwamen toffe recepten binnen (en ik heb mijn eigen kookboek daarmee ook een beetje uitgebreid, hehe) en veel ouders hielpen hun jonge schrijvertjes:

(wat een schattige getekende wafel!)

Een elastiek houdt het hele boekje bij elkaar.  Zo kon ik blaadje per blaadje makkelijk bijvoegen als ik ze ingevuld terugkreeg. Dat was het plan. Uiteraard heb ik al die inkepingen vanavond moeten knippen. En een schone kaft schrijven! Maar omdat schoonschrift niet aan mij besteed is, deed ik het met carbonpapier (gekocht in het vooreurose tijdperk!)

Ondertussen zijn de boekjes al heel veel keer opengelegd en weer dicht en blijkt het rekkersysteem toch niet zo bestand tegen kreukels. Maar een kookboek is om gebruikt te worden, dus smakelijk juffen en een fijne vakantie!

 

De mooiste Sinterklaasbrieven.

"Wij hebben al alles..wij hebben een warm huis, een kast met teveel kleren, een kamer met teveel speelgoed. Elke dag krijgen jullie warm eten en propere kleren. Jullie mogen naar school, scouts en muziekles gaan. Er zijn kinderen in de Filipijnen die niets meer hebben. Geen huis, geen eten, geen speelgoed. Er zijn zelfs kinderen van wie hun mama en papa zijn weggewaaid en die nu alleen op de wereld zijn. Waarom zouden wij niet voor één keer de kado's aan ons voorbij laten gaan en vragen aan Sinterklaas om het geld in plaats van aan ons speelgoed aan de kinderen van de Filipijnen te geven".

….

De twee oudsten, 13 en 11jr,  keken begripvol en knikten stil instemmend.

Inez, 9jr, begon te huilen: "Ik vind dat zo erg wat er met die kinderen gebeurt"

Aster, 7jr: "Maar ik heb nog niet alles van lego friends"

en Winand, 5jr, dacht vooral na over welke vrienden op zijn feestje mogen komen en hoe hij kan ontsnappen aan de volgende warme maaltijd.

….

 

We lieten het een paar dagen bezinken, we wouden dat alle vijf de kinderen het begrepen en luidop zouden zeggen: "Ik ga akkoord".

De drie oudsten hadden niet veel uitleg nodig en begrepen de ernst van de situatie in de Filipijnen en de rijkdom van ons leven. Winand, de jongste, is eigenlijk onwetend en zal niet echt beseffen dat er kado's hadden moeten zijn als zijn zussen en broer ook niets krijgen.

Dat ze rond 6 december op de speelplaats niet zouden kunnen meepraten over welke kado's ze gekregen hadden, vond Aster het aller-ergste. "Maar dan kan jij fier vertellen dat je voor één keer geen kado krijgt en er wel een ander kind mee helpt". Het vooruitzicht van de kerstfeesten helpt natuurlijk ook, al hebben we daar de nadruk niet op gelegd. Het gaat er vooral over dat wij eigenlijk teveel hebben en anderen helemaal niets.

Dit jaar dus geen Sinterklaaskado's in ons huis. Het bedrag dat we normaal zouden uitgeven, storten we op Haiyan 21-21

 

 

Hij kannognie fietsen.

Oh zeg, dat die Zanne van Riet al kan fietsen daar ben ik zo zwaar jaloers van! Ik was nochtans fier op mijn kale fiets: bekijk dat eens goed: daar staat GEEN kinderstoeltje meer op he! Voor het eerst sinds 12 jaar! Ik kan daar fietszakken aanhangen vanaf nu! Ik kan zonder gereddel en gerammel fietsen! Jeeuj!

Maar vandaag las en zag ik bij Levenmetliv dat de driejarige (DRIE!) kan fietsen! Diepe jaloersheid treft mijn hart, ik zit nog met een vijfjarige aanhanger:

Winand: "Ik kan wel fietsen, maar dan moet ik kniebeschermers hebben".

Hij moest even slikken toen hij zag dat ik die items uit de kast haalde en ze rond zijn knietjes bond.

"Jamaar, ik kan echt fietsen"…sputterde hij, "…als ik later groot ben".

Fietstochtjes eindigen bij ons helaas ook dikwijls in te harde stenen en bloedende knieën of platte banden…

Gelukkig worden we altijd hartelijk verwelkomt bij thuiskomst en zijn tranen dan snel vergeten:

Groot bed

Voor ’t eerst in een groot bed. Een GROOT bed! Mijn kleintje is bijna vijf jaar en hij sliep tot nu toe in een spijlenbed. Een babybed dus nog, maar hij wou dat zelf…

*jij bent mijn kleine baby toch nog he?*

Nu werd het stilaan tijd om het door te geven aan zijn nichtje. Gelukkig dat er nichtjes bestaan die snel uit hun wiegje groeien. Want ik vind dat tof, spullen doorgeven. Ik ben er vanaf, en iemand anders heeft er plezier aan.

*zou zo een klein ventje niet vallen uit zo een groot bed?*

Het bed (en alle andere bedden hier in huis) behoort tot de originele inboedel van de boerderij. Het stond oorspronkelijk op “de knecht zijn kamer” (alle kamers hebben een naam in dit huis). In die kamer sliep mijn schoonvader destijds. Het bed wordt dus doorgegeven van grootvader op kleinzoon. Het is het stevigste bed dat je je kan indenken: Het sterkste bed voor het kleinste ventje.

*ik hoop dat ik hem morgen nog terugvind in dat grote bed*

Nu moet ik alleen nog zorgen dat hij ook gaat slapen, en niet zijn knuffels blijft herschikken:

Misschien moet ik het licht maar eens uitdoen en de deur dicht…

Slaapwel,  Kusje, Knuffel, “Liefde”

Gelukkig blijft het slaapwelritueel nog hetzelfde…

Verjaardagsfeestje en een pasgeborene!

"Jamaar das een beeteke moeilijk om nu langs te komen, want het is verjaardagsfeestje voor Aster, en haar vriendjes zijn hier en al" zei ik tegen mijn zus aan de telefoon.  "Jamaar moet ik misschien komen schminken?" zei zij daarop. "Ik reken op u!" sloot ik het telefoongesprek af en daarmee had ze geen andere keuze meer dan te komen naar het feestje. Want wat is nu een kinderfeestje zonder schmink?

"Jamaar das een beeteke moeilijk om nu langs te komen, want het is verjaardagsfeestje voor Aster" had ik bijna tegen nonkel Jos gezegd toen hij de kerkuilen wou komen ringen. "Jaja, goed idee, er zijn wel heel veel vriendjes hier." zei ik, maar dat was geen enkel probleem.

Het is de afgelopen weken en zelfs maanden niet echt het weer geweest om 's avonds gezellig buiten te blijven zitten. En dus hebben we relatief weinig uilen gehoord. Uit curioziteit zijn we 14 dagen geleden op een avond de wacht gaan houden aan de schuur. We zagen de kerkuil op en af vliegen met muizen. We hoorden geblaas in de nestkast. We dachten: "Jaja, die heeft jongen".  Maar vermoedelijk hoorden we het wijfje die aan het broeden was en zagen het mannetje die haar een hapje kwam brengen.

Want vandaag vonden we dit in de nestkast: 3 eieren en één pasgeboren jong (dat weet je toch nog wel dat roofvogels beginnen te broeden zodra het eerste ei gelegd is en de jongen dus niet tegelijk uit het ei komen, lees anders nog eens mijn vorige uilenposten).

In de braakballen van zijn ouders, tussen een hoop dode woelmuizen: een eerste jong! Dat laatste vonden mijn kinderen niet zo een gek idee: "Ik wil ook wel met een stapel boterhammen met choco in bed kruipen, mama".

Kleine uil is dus nog te klein om te ringen, volgende maand komt nonkel Jos nog eens terug. Wordt vervolgd…

Laatste schooldag

De avond voor de laatste schooldag deed ik van "strever"… De oven bakte op volle toeren: 2 broden (dat is de gewone portie van elke avond), 3 chocoladecakes (omdat Aster jarig is in de vakantie en haar verjaardag toch ook in de klas wil vieren), en 4 zakken vol koekjes (voor elke juf en meester eentje). En dan heb ik nog geluk dat juffenkado's in het middelbaar niet meer moeten…

De koekjes werden verpakt in een zakje van toile-cirée, dat nadien als boterhamzakje kan gebruikt worden. Tot het midden van de nacht ben ik met heel die voorbereidingen bezig geweest. Het plan was nochtans om de kinderen zélf de koekjes voor hun juf en meester te laten maken, en de zakjes waren oorspronkelijk een simpel en snel idee in mijn hoofd. Maar een piknik in de speeltuin, een lange fietstocht, oudercontacten met goeie rapporten (!!!), en afscheidsfeestjes op de muzieklessen gooiden roet in mijn programmatie van woensdagnamiddag. En ook: toile-cirée…dat is niet plezant om mee te werken.

En zo ben ik dan op het einde van het schooljaar een strever, al was het mijn plan geweest om mij er vlug vanaf te maken…

De wilgenhut drie.

Ik heb mij vandaag een goei geriefke aangeschaft dat ik in Mme Zsazsa haar handtas zag zitten: een zaag.

 

Ik stuurde mijn oudste zoon met dat nieuw speelgoed naar buiten en met veel plezier heeft hij wilgenbomen gesnoeid. Toen commandeerde ik hem om de grondboor bij de buurman te halen en 20 gaten in de grond te maken. Ik stak alle takken zelf in die gaten, bond ze met onecologische trekstrips bij elkaar en liet toen het vlechtwerk weer aan de kinderen over.

Et voilà: een identieke wilgenhut zoals er in de Kempen ook eentje staat. Zo stil staan kijken terwijl anderen werken, dat is wel kouwelijk. Ik wou hier een vuurtje aansteken, maar ik mocht niet:

Van Naais naar Mme Zsazsa naar Tantehilde. Wie maakt wilgenhut nummer vier?

Tantehilde x7

Het is zover, ik ben 7x tantehilde! Mijn jongste zus heeft een dochtertje gekregen. We waren al eventjes aan het wachten op het zusje van Ewout, dus kon ik op mijn gemak een kadootje voorbereiden: een pop, een bloesje en een broekje. Alleen spijtig dat we dit jaar de zomer en de herfst hebben overgeslagen en het na 5 dagen lente weer winter geworden is. Maar ja, dan moet Leonie maar een vareuse over deze zomertenue aantrekken om het warm te krijgen he.

Leonie werd in de koudste nacht van maart geboren en ik moest mijn kindjes 's morgensvroeg per brief inlichten over de geboorte van hun nichtje.  Daarna was het wachten op het einde van de werkendag om Leonie te gaan bewonderen.

Maar toen was er plots een kindje ziek, en toen nog een kindje en dus werd het bezoekje uitgesteld. Het zieke kindje kroop op mijn schoot en zei : "Ik wil een beertje naaien voor het zusje". Ik nam toen een enkel lapje fleece, knipte een beer, en liet hem met het speelgoednaaimachien wat prullen en doen alsof hij het naaide. "Maar mama, ik moet twee beertjes hebben om het dik te maken".

Ik nam toen een tweede lapje fleece, knipte twee beren, ponste een aantal gaten, en liet hem het beertje naaien met een echte naald en een dikke streng borduurdraad.

Zo schattig is het beertje geworden! Zijn grote zieke zus (die de foto's genomen heeft) heeft haar bestelling bij Winand geplaatst. Of er ooit een tweede naaisel van Winand zal komen is nog de vraag: na 5 steken kwam er de "ik ben moe" en vond ik ook dat het welletjes was geweest om bij elke steek de draad weer in de naald te rijgen.

Zo doen wij in het weekend.

In het weekend doen wij: pletsen in de modder, rolschaatsen op kasseien met één rolschaats aan, loopfietsen met je stuur omgekeerd, écht fietsen met blote benen en geen kou hebben, doen alsof je de berg op bmxt, poseren, broertjes plagen, broertjes verstoppen in het hooi, zussen verstoppen in het hooi,…

Oh en kijk, er is waakhond Ronja, die houdt de schapen in't oog.

Er zijn dus ook schapen. Het was eigenlijk een spannend weekend en het wordt een hele spannende week!

Heel snel zullen er kleine witte en bruine lammetjes geboren worden.

"Ge ziet er goed uit in die jeans" zegt mijn man dan, want hij vindt het tof als ik meehelp. "Uw kraamafdeling ziet er ook goed uit" antwoord ik dan terug, want hij is zo fier op zijn stallen.

Daarna ging ik mij echt mooi maken, trok ik mijn nieuwste kleedje aan en twijfelde ik heel eventjes over de schoenen, want we gingen naar een trouwfeest. Mijn kleedje is zelfgemaakt, iets eenvoudig met aangeknipte mouwen, en willekeurige vouwen aan de hals en aan de taille. Er is geen sluiting of rits, ik trek het over mijn hoofd aan. Het stofje heb ik al jaren liggen en durfde er nooit iets mee beginnen. Twee dagen voor het feest tekende ik een bestaand kleedje na, oepsie..

(ps valt er iets op?)

edit:
Ik zal hier vlug het antwoord geven, voor er nog gekkere dingen gedacht worden:
– ik heb wel degelijk kousen aan op de foto’s, roze zelfs!
– juist, ik heb een schone kaptafel, jaja, dat ‘hoorde’ gewoon bij de aankoop van de boerderij
– er is niet nog een kindje op komst
– ik heb geen iphone/instagram, maar wel de picasa bewerkingsdingetjes ontdekt op mijn pc, omdat de foto’s niet van een denderende kwaliteit waren dat ik iets moest doen om dat te camoufleren, en toen ik eenmaal bezig, vond ik het wel de juiste sfeer uitstralen
– ogod ja, het breimachien heeft al veel toeren gebreid met mij aan zijn zijde, ik toon het resultaat snel
-en ja, er ontbreekt een kindje op de foto’s, die was toen aan de andere kant van het huis de katten buitenspeeltraining aan het geven
DUS: wat valt er op?
– op de laatste drie foto’s heb ik mij getooid met een nepstaartje, hehe, ik heb alleen een belachelijk miniscuul klein staartje als ik mijn haar bij elkaar bind, en dus hang ik er een extra toef aan.