De tien koekjes van Felicia

Toen ik in 2012 naar een uitgeverij trok was dat in feite voor een kinderboek. Er zat namelijk al heel lang een verhaaltje in mijn hoofd, over een popje dat Felicia heet, over dieren en koekjes. Het verhaal stond geschreven in mijn kladschriftje, het popje zat te wachten en ik ken mijn favoriete koekjesrecept vanbuiten. "Makkie! Alles is al klaar!" dacht ik dus.  

Voorjaar 2015 moest ik plots toch nog aan het herschrijven, ontwerpen, knutselen, naaien en bakken. Want van een kort verhaal met eenvoudige woorden voor eerste lezertjes groeide het naar een aftelverhaal op rijm met een knutseldeel erbij. Ik naaide wel zeker 7 poppen eer ik de juiste 'Felicia en Floris' had. Ik ontwierp maskertjes en bleef maar knippen en plakken tot ik 10 uiterst schattige dierensnuitjes had. Ik bakte koekjes, elke fotosessie opnieuw, want ze verdwenen elke keer weer.

Daarna nam ik een welverdiende vakantie en liet ik alle werk aan Elza D. over. Zij maakte de schoonste gele cover, wierp zich geregeld languit op het gras voor de juiste invalshoek, at alle koekjes op, knipte en plakte al haar foto's en mijn teksten in de perfecte layout, trok alle scheve lijnen recht op het patronenblad. 

En nu kan ik dus niet wachten tot het in de boekenwinkel ligt. 10 oktober duurt dat nog lang?


En ziet: met een écht persbericht erbij:

 

 

Op het potje, deel 2

Velen zijn mij voorgegaan, en ik doe meestal mee met naai-rages die de ronde doen, zij het met wat vertraging. Miss Stik, polkadotjes, Oontje, Mmz Zsazsa, ze hebben zich allemaal een tijd geleden aan de onderbroekenmakelij gezet. Heel mooi, maar ik zag de noodzaak niet om veel tijd te steken in ondergoed. Tot nu het moment aanbrak dat Winand coole onderbroeken nodig had. Winand is het soort kind dat je niet zomaar ad random kleren aantrekt. Hij moet in de juiste stemming zijn, het moet zijn favoriete t-shirt of broek zijn, iets nieuws is meestal problematisch. Probeer hem na de winter geen lichte jas aan te doen, hij wil liever in zijn wollen gevoerde jas de zomer doorkomen. Zo ook voor luiers en onderbroeken dus.

De stof heb ik bij koekepeertje gekocht.  Ik had er al eerder een t-shirt mee gemaakt en die sloeg wel aan. Traktor-fan-zijnde is die t-shirt zijn nieuwe favoriete kledingstuk.  Een traktor-onderbroek maken dus. De eerste was de boxershort, dat vind ik zo écht, een jongensonderbroek met pijpjes.  Hij wil het wel aandoen, maar hij vindt het geen onderbroek. Het moet een model ‘slip’ zijn.

Dus tekende ik een tweede patroon. Sta me toe mijn eigen plan geniaal te vinden: eventuele onuitwisbare vlekken zie je niet, want het kruis is gevoerd met bruin! Wat een geluk dat Winand een jongen is, want een bruin gevoerde meisjesslip, dat zou zo elegant niet zijn.

 

Moest mijn zoon dat nu even geniaal vinden als ik he, dan zou ik gewoon blij zijn…

 

Maar hij is het nu al moe…dat gezeur over die pot…

 

 

Op het potje, deel 1

Spannende dingen deze week: de potjestraining van Winand. Maar voor ik daarover vertel wil ik even uw aandacht voor deze foto:

Kijk eens in detail, daarachter aan de muur:

KLeine Leon houdt van boekjes, en wij houden van kleine Leon.  Zijn mama is Linne Bie en die schrijft en tekent boekjes over de alledaagse avonturen van haar eigen kinderen. Linne Bie en ik, wij zijn wederzijde fans van elkaar. De boekjes zijn bedoeld voor de allerkleinsten, maar zelfs onze oudere kinderen vinden het geweldig dat Leon en Rosalie ook kindjes in’t echt zijn. Voorlopig zijn we fan van Leon met z’n stoere piratenbroekje. Met dit boekje in handen begon ik dus vol goeie moed aan de potjestraining van Winand.

Het begon zo: Winand draagt katoenen luiers en "ze zeggen" dat peuters daar sneller zindelijk mee worden. Blablabla, mijn andere kinderen waren heel snel zindelijk. Vóór ze 2,5jaar waren, waren ze overdag en ’s nachts droog. En nu ben ik de pampers, na bijna 11jaar, meer dan k…beu. Ik wil dat ook mijn jongste proper is en ik heb er alles voor over. Sinds hij 2 geworden is, wacht ik dus vol ongeduld op het moment dat hij op het potje wil gaan. Maar hij weigert. Meer nog: met zijn katoenen luiers is hij gewend om met natte billen rond te lopen en hij vindt dat dus hélemaal niet erg, die natte billen.

week1: Hij wil geen onderbroek aandoen, en al helemaal niet de luier uitlaten. Ik volhard in mijn boosaardig plan en doe hem geen luier meer aan. (lees: veel gekrijs en getier!). Maar dan wordt het plots stil en wat zie ik: parmantig loop hij me voorbij mét een luier rond z’n billen. Hoe kan dat nu? Grote zus Birgit kon het niet meer aan, ze vond hem al te zielig: Hij kwam het aan mijn vragen, mama: "Béjé, pamper?". Beide trots dat ze dat achter mijn rug hebben kunnen klaarspelen.

week 2: Hij wil dan toch zonder luier, hij wil zelfs een onderbroekje aan, maar nog steeds niet op het potje. Met een natte en vuile onderbroek speelt hij rustig verder, komt niks zeggen of vragen. Hij vindt het immers niet erg, natte billen.

week3: "Mama, broekje koud". Ja, er gebeurt iets. Hij merkt het dat zijn broekje nat wordt, maar vervolgens wil hij zijn onderbroek niet uitdoen. Hij wil verderspelen in een natte broek! Ik moet er dus voor zorgen dat hij het erg vindt dat zijn broek nat wordt, hij moet een coole onderbroek aan (en niet een ‘koele’). Ik heb er dus alles voor over, al moet ik zelf een onderbroek met traktors erop maken. *PING! * Er brandt een lichtje, als ik nu eens écht een onderbroekje maak dat hij niet vuil wil maken?…

Morgen het vervolg van dit spannend verhaal.

De wolf en de 7 geitjes

Ze weten het op school. Alle juffen weten het dat ik poppen en spullen naai en dus komt er af en toe al eens een vraagje of ik wat kan maken voor de klas. Lang geleden, toen mijn oudste zoon nog in het eerste leerjaar zat, maakte ik 7 kleine geitjes en moedergeit voor het klasthema ‘sprookjes’. Sindsdien leent de juf elk jaar mijn geitenknuffels als het weer sprookjesweek is. Nu zijn mijn vilten geitjes wat versleten, en is moedergeit ondertussen een oog kwijt. Dat kan je niet meer uitlenen en dus maakte ik het hele stel opnieuw: 7 kleine vilten geitjes, moedergeit en een gevaarlijke wolf. En een opbergzakje, dat heb ik bij eloleo gezien, alles verpakt zich mooier als je er ook een zelfgemaakt zakje bijdoet.

De kleine geitjes zijn met de hand genaaid, het patroon vind je nog steeds hier. De moedergeit is in feite ook hetzelfde patroon, maar dan uitvergroot. En zelfs de wolf heeft hetzelfde patroon, maar hij heeft andere oren en een andere staart.

 

De kinderen van het eerste leerjaar kunnen al lezen, dan zullen ze begrijpen waarom juf els zal lachen als ze de poppen bekijkt:

Kabouters bestaan.

Dat muziekje doet mij denken aan kabouters die paddestoelen aan het verzamelen zijn in het bos” zei ik tegen Mattijs (9jr) toen hij een deuntje op zijn trompet speelde. “Maar mama toch, kabouters die WONEN in een paddestoel!”

Dat vond ik zo een schattig van hem dat ik hem een super-mini kabouter maakte.

En toen gingen we in deze boek lezen:

Oh ja, bijna vergeten. Ik heb twee award gekregen vorige week:

Van Vanessa kreeg ik de Heartfelt Blog Award: Van Miekk’s kreeg ik de Kreativ Blogger Award:

       

Beide award moet ik eigenlijk doorgeven aan resp. 9 en 7 andere bloggers. En bovendien moet ik weer wat over mezelf vertellen dat jullie nog niet weten. Dat deed ik laatst al, en ik moet vandaag bekennen dat ik wat inspiratieloos ben.  Ik  wil wel mijn gulle schenkers heel hard bedanken, ik vind dat kei-tof!  En ik wil gewoon eigenlijk àlle bloggers bedanken voor al hun inspiratie en leuke leesmomenten die ze mij geven! Al mijn favorieten staan hiernaast in de zijlijn en oh ja, er zijn er veel meer, ik zou mijn lijst eens dringend moeten up-daten, geef een seintje als je graag wil dat ik jouw blog ertussen zet!

Ducky


Oh that girl looks a bit sad and lonesome. Her friend Gilles had already gone and she had to stay alone at home.

But hey, who’s that?

Oh a new friend, that’s a new doll with a duck on his t-shirt!

Custom order for a baby who’s birth announcement was with the theme of little yellow ducks.

Where are you going?


Hi there! You seem to be a sweet doll. Where are you from?

– I’m going to move to the Netherlands. There is a sweet Dutch girl who wants to play with me over there. And you?
– I’m moving to Norway. There is a nice lady there who wants to take care of me, and I can take my sheep along, because I’ve heard she raises sheep.

-And you? Aren’t you going somewhere?
-Oh yes, I do. I’m going to a very little babyboy! He is so small that I have to take care of him instead of the other way around. Therefore I am taking a little nap.

-Good idea, it’s not very comfortable travelling in a cardboard envelop, I’ll better stretch my legs too!

I have no time to take a nap, my sheep are running off. I must follow them! Bye bye! Have a nice trip!!!

the wolf and the seven goats, by Grimm

Voor de nederlandstalige versie klik HIER!

There was once and old goat who had seven little kids. One day the old goat wished to go into the woods to get food for her children. She told them: “Dear children, do not open the door while I am away. If the old wolf should get into our hut, he would eat you all up, and not a hair would be left. You can easily tell him by his rough voice and his black feet.”
“Dear mother”, cried the young kids, “we will be very careful not to let the old wolf in. You need not think of us at all, for we shall be quite safe.” Then the old one bleated, and went on her way with her mind at ease.

Soon someone knocked at the door :”Open the door, my dear children, your mother is here, and has brought something for each one of you.”

“We will not open the door,” the kids cried out. “You are not our mother. She has a soft and gentle voice, but your voice is rough. You are the wolf.”

So the wolf went to a shop and bought a large piece of chalk, which he ate, making his voice soft. Then he came back and knocked at the door, calling out, “Open the door, my dear children. Your mother is here and has brought something for each one of you.”

But the children saw his black foot at the window and cried out, “We will not open the door. Our mother does not have a black foot like you. You are the wolf.”
Then the wolf went to the miller’s, and said “Put some flour on my foot, for I have hurt it.” The miller was so afraid of the wolf that he did as he was told.

Now the wicked wolf went to the goat’s house again and said: “Open the door, dear children, for I am your mother.”

“Show us your foot”, said the little kids.
So the wolf put his one white foot on the window sill, and when they saw that it was white, they believed that everything he said was true, and they opened the door. But who came in? It was the wolf.

5

They were terrified and wanted to hide. One jumped under the table, the second into the bed, the third into the stove, the fourth into the kitchen, the fifth into the cupboard, the sixth under the washbasin, and the seventh, who was the smallest of all, in the tall clock. But the wolf found them all, and he swallowed them down his throat, one after the other. However, he did not find the youngest kid, the one who was in the clock case.

Then the wolf, who felt sleepy, went out and lay down on the green grass. Soon he was fast asleep.

Soon afterward the old goat came home from the woods. Oh, what a sight she saw there. The door stood wide open. Table, chairs, and benches were tipped over. The washbasin was in pieces. “Where are my dear children?’ cried the poor goat. At last she heard a little voice crying, “Dear mother, here I am in the tall clock.” The old goat helped the little goat out. Soon she learned how the wolf had eaten her children.
In her despair she went outside with her youngest kid. They came to the meadow, and there lay the wolf by the tree, snoring so loudly that the branches shook. She looked at him from all sides and saw that something was moving and jiggling inside his full belly.

“Ah,” she said. “Is it possible that my poor children, whom he has swallowed down for his supper, can still be alive?”

With a pair of scissors she cut open the monster. And one after the other all six jumped out, and they were all still alive. They were not even hurt, for in his greed the monster had swallowed them down whole. How happy they were! They went hopping and skipping around their mother.
Than they put big stones inside the wolf. The old goat sewed up the wolf’s side so gently and quietly that he did not wake up nor move.

When at last the wicked wolf did wake up, the great stones inside him made him feel very heavy and thirsty, so he went to the draw-well to drink.

The stones were so heavy that they tipped him over the edge of the draw-well into the deep water, and he was drowned.
When the seven kids saw what had happened, they ran up and cried out, “The wolf is dead! The wolf is dead!” And with their mother they danced for joy around!

Click here for the free pattern of a little goat!
You would make me very happy if you leave a comment with a link to the photo of your little goat!

De wolf en de 7 geitjes, door de gebroers Grimm

For the english version click HERE!

1

Op een dag zei moeder geit tegen haar zeven kinderen: “Ik moet naar het bos om eten te zoeken en jullie moeten thuis blijven. Denk erom, jullie mogen niemand binnenlaten, pas op voor de oude boze wolf, je herkent hem aan zijn harde stem en zwarte poten.”
En ze vertrok.

2

Al snel werd er op de deur geklopt: ” Doe de deur open, kindertjes, ik ben het, jullie moeder”. Maar de geitjes antwoordden: “Jij bent onze moeder niet, je stem is veel te hard. Jij bent de wolf, wij doen niet open!”
En de wolf vertrok.

Hij kocht een stuk krijt en slikte het in. Nu klonk zijn stem veel zachter. Weer klopte hij aan bij de zeven geitjes: “Doe de deur open, kindertjes, ik ben het, jullie moeder”. Maar de geitjes zeiden: “Jij bent onze moeder niet. Onze moeder heeft witte poten. Jij bent de wolf. We doen niet open!”.
En de wolf vertrok.
Hij ging naar de bakker, stopte zijn voorpoot in een bak meel. Nu had hij een witte poot. Weer klopte hij aan bij de geitjes.

4

“Doe de deur open, ik ben het, jullie moeder”. Een van de geitjes zag een stukje van een witte poot. “De stem is zacht, de poot is wit, dit moet onze moeder zijn”.
Ze deden de deur open en schrokken vreselijk.

5

Ze verstopten zich allemaal: één onder de tafel, de tweede in de keuken, de derde onder de lakens, de vierde in een emmer, de vijfde in de kast, de zesde onder een stoel en het zevende, dat was het kleinste geitje verstopte zich in de grote klok. De wolf vond ze allemaal en at het ene na het andere geitje in één hap op. Behalve het kleinste geitje in de grote klok, dat had hij niet gevonden.

Een paar uur later kwam moeder geit thuis, en ze barstte in snikken uit: “Al mijn kinderen zijn opgegeten!”. Toen hoorde ze een klein stemmetje zeggen: “ja, maar ik niet!” Het was het jongste geitje, ze kon alles vertellen wat er gebeurd was.

Samen gingen ze op zoek naar de wolf en vonden hem slapend onder een boom. Moeder geit sneed de buik open en zes kleine geitjes sprongen er opgelucht uit. Toen vulden de geitjes de buik van de wolf met zware stenen en moeder geit naaide hem weer dicht.

Toen de wolf wakker werd en dorstig vooroverboog om te drinken uit de waterput, viel hij in water en verdronk.

“De wolf is dood” riepen de kinderen! En van vreugde dansten ze in het rond!

Hier kan je het gratis patroon en werkbeschrijving voor zelf je geitje te maken! Je maakt me erg blij door een commentaar achter te laten met een foto van je eigen geitje!!