*hartje* geitjes

Afgelopen zomer kwamen er 2 geitjes op de boerderij bij. Ik zeg u: niets is gezelliger dan geitjes houden. Of toch: er is wel iets dat nog gezelliger is: geitjes melken. De historie van mijn nieuwe oude geitjes even op een rij:

Er waren al een paar maanden voorbij gegaan sinds Filip de bok, mijn beste vriend, gestorven was. Kwamen deze geitjes ter zijner vervanging? Maar neen, dit zijn melkgeiten: nutsdieren dus. Daar ga ik niet mee knuffelen. Die moeten melk geven.

Omdat ik nog nooit een geit -of zelfs een ander beest- gemolken had, maakte ik het mezelf gemakkelijk en liet 2 geiten brengen die het gewend waren om gemolken te worden. De 2 half-zussen waren/zijn een jaar of 7-8, we weten het eigenlijk niet precies. Ze kwamen binnen zonder naam, weinig vet om het lijf, maar wel met melk in de uier.

Een goede melkgeit kan tot 3l melk per dag geven. Dat is als je ze twee keer per dag melkt. Je kan een geit ook 1 keer per dag melken,dan geeft ze een beetje minder. 1 keer per dag melken: toppie! Zo kan ik 's morgens gewoon met mijn eigen geitjes kindertjes aan tafel blijven zitten en 's avonds in alle rust gaan melken.

En dus zat ik elke avond rond 19u op een krukje bij mijn geiten. Ik molk ze terwijl ze vastgebonden stonden met een leiband en korrels aten. Een klein avondritueel: overall en laarzen aan (schoon zicht, dat wel), geiten vastbinden, bakje korrels voor geit 1, uier wassen en melken, bakje korrels voor geit 2, uier wassen en melken. Geiten losmaken, stalletje toe en klaar. We dronken de melk rauw, we maakten elke avond pudding en ik maakte al eens een keer een lui-wijven-kaasje.

Geiten moeten -net zoals elk ander zoogdier- eerst gejongd hebben eer ze melk geven. In tegenstelling tot een koe (die kan je 300 dagen melken maar moet dan weer een kalfje krijgen) kan je een melkgeit tot wel 5 jaar lang blijven doormelken zonder dat ze elk jaar opnieuw een lam moet krijgen. Wanneer mijn geiten het laatst gelammerd hadden en hoelang ze al werden doorgemolken wist ik niet. Maar ik wou ze wel de winter in alle rust-zonder te blijven melken dus- laten doorbrengen. Eventueel wel met een lammetje in de buik. Er moest dus een geitenbok gebracht worden. "Kebab" de geitenbok werd gebracht. Ja, je mag je fantasie laten gaan bij die naam want een geitenbok eeuwig houden, dat is geen leuk vooruitzicht. Die stinken, die worden groot, die worden woest. Die eindigen na hun dienst in het slach….

Maar Kebab, die heeft dus een naam gekregen, terwijl de geiten nog steeds naamloos zijn. We noemen ze soms 'de geflipte geitjes' (minstens even grappig als Zingaburia, mijn geitjes), of ik noem ze 'miekes' omdat dat zo lief klinkt.. die geitjes van mij zijn ook zo schattig. Een beest een naam geven… dat maakt ze een persoontje, dat maakt dat je je hecht aan het dier. Maar het zijn nutsdieren, ze moeten melk geven. Mijn geitjes hebben dus geen naam.

Omdat een geit eigenlijk geen grazer is, maar liever blaadjes, struiken en alles behalve gras eet, snoeide ik elke avond ook een paar wilgentakken zodat ze ook groenvoer binnenkregen. Na een klein accidentje met de zaag en de duim besloot ik om ze zelf de takken te laten opzoeken en nam ik ze aan de leiband mee in de wei. Ik toonde hen de lekkere plekjes, de groene struikjes. Ja lekker, zeiden ze, maar mogen we nu terug mee naar binnen met jou naar ons gezellig stalletje. Krijgen we dan nog een knuffel van jou?

Ja zo gaat dat. Je denkt 'we hechten ons toch niet aan de geit', maar zo werkt dat niet in het echte leven. Elke avond een halfuur bij de geitjes rondhangen, ze elke dag mee op wandel nemen. Ga je naar links, dan gaan ze ook naar links. Zet je een stap naar rechts, gaan ze ook naar rechts. Sta je stil, dan staan de geitjes ook stil. Geitjes die je volgen, bij elke stap die je zet, dat verovert je hart. Kruip je -zonder dat je het beseft- in hun hart, dan kruipen zij ook in het jouwe.

Dit verhaal begint dus eigenlijk nog maar net: rond maart gaan hier nieuwe jonge geitjes rondhuppelen en tegen dan moet ik veel geitennamen verzinnen want: Ik heart mijn geitjes!

Tantehilde deelt uit!

Is er iemand die het allerschattigste verhaaltje nog niet in huis heeft? Wij zouden hier niet meer zonder kunnen, want elke avond moet ik weer uit datzelfde boekje voorlezen. Misschien jij binnenkort ook: ik mag namelijk 10 boeken weggeven van Uitgeverij Van Halewyck! Laat hieronder een bericht achter, maar let op: zonder email kan ik je niet contacteren en kan je niet meedoen aan de loterij.


‚ÄčTot vrijdag kan je een bericht achterlaten, en wel vanaf…NU, Start!

 

Tantehilde leest voor

Tantehilde leest voor uit haar nieuwe boek 'De 10 koekjes van Felicia'. En ze kan dat goed, met gekke stemmetjes enal, want ze bedacht alle stemmetjes zelf!

Willen je kinderen komen luisteren, dat kan op:

  • zaterdag 24 oktober 15-17u, standaardboekhandel Tielt-Winge
  • zaterdag 31 oktober, 14-16u, Boekenbeurs Antwerpen
  • maandag 2 november, 14-16u, Boekenbeurs Antwerpen

ps: voor de snelle bezoekers: ik breng koekjes mee!

 

Wie wil kan ook via deze blog een gesigneerd exemplaar bestellen, het boek kost €16.50 (zonder verzendkosten). Stuur mij gewoon een mailtje op Hilde@tantehilde.be

De tien koekjes van Felicia

Toen ik in 2012 naar een uitgeverij trok was dat in feite voor een kinderboek. Er zat namelijk al heel lang een verhaaltje in mijn hoofd, over een popje dat Felicia heet, over dieren en koekjes. Het verhaal stond geschreven in mijn kladschriftje, het popje zat te wachten en ik ken mijn favoriete koekjesrecept vanbuiten. "Makkie! Alles is al klaar!" dacht ik dus.  

Voorjaar 2015 moest ik plots toch nog aan het herschrijven, ontwerpen, knutselen, naaien en bakken. Want van een kort verhaal met eenvoudige woorden voor eerste lezertjes groeide het naar een aftelverhaal op rijm met een knutseldeel erbij. Ik naaide wel zeker 7 poppen eer ik de juiste 'Felicia en Floris' had. Ik ontwierp maskertjes en bleef maar knippen en plakken tot ik 10 uiterst schattige dierensnuitjes had. Ik bakte koekjes, elke fotosessie opnieuw, want ze verdwenen elke keer weer.

Daarna nam ik een welverdiende vakantie en liet ik alle werk aan Elza D. over. Zij maakte de schoonste gele cover, wierp zich geregeld languit op het gras voor de juiste invalshoek, at alle koekjes op, knipte en plakte al haar foto's en mijn teksten in de perfecte layout, trok alle scheve lijnen recht op het patronenblad. 

En nu kan ik dus niet wachten tot het in de boekenwinkel ligt. 10 oktober duurt dat nog lang?


En ziet: met een écht persbericht erbij:

 

 

De avonturen van de familie Merckx

door cartoonist AAaRGh, check (en like!) maar eens de facebookpagina van de familie De Koninck, de fratsen van Jolien en Lena zijn ook grappig. Eigenlijk zijn ze zo grappig dat ik altijd luidop moet lachen met die stripjes. En dat schreef ik ook in een bericht aan de cartoonist. "Ik ben fan, maar mijn kinderen zijn óók grappig!". "Ha ja? vertel eens?" antwoordde hij. En een dag later kreeg ik stripjes van de familie Merckx in de mail! Ik heb er dus nog eentje, die krijgen jullie volgende week te zien. So stay tuned, het wordt hier opnieuw kei-spannend op deze blog!

Wie wil er een Duitse versie van het poppenboek?

"Tantehildes Puppen selbst genäht"

Ik mag van mijn uitgeverij 5 boeken verloten onder mijn lezers!

Wie heeft er graag een Duitse versie van het poppenboek, of heeft een duitstalige vriendin die binnenkort jarig is?

Laat je emailadres hieronder achter en volgende week verloot ik 5 boeken!

°°°gesloten°°°

Uit de 25 reacties heeft Random.Org voor mij 5 cijfers geloot: het zijn de nummers: 10 – 3 – 25 – 15 – 23:

 sofiejoanna Wijnants, Sigrit, Eline, georgina: 

Dames, mailen jullie mij op hilde@tantehilde.be